archiveAnnamalai Nagarathinam

Article

நேபாளத்தின் உடனான உறவு, இந்தியாவின் இராஜதந்திர அணுகுமுறையின் படுதோல்வி – அண்ணா.நாகரத்தினம்

நேபாளம் இந்தியாவுடன் இணக்கமாக வருவதற்கு இன்றைய நிலையில் வாய்ப்பே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. அந்தளவுக்கு நேபாளம் சில கறாரான நிலைப்பாடுகளை எடுத்து வருகிறது.  பல ஆண்டுகளாக மிக நெருக்கமான நட்பு நாடாக இருந்து வந்த நேபாளம், இன்று இந்தியாவை எதிர்த்து தீர்க்கமாக குரல் கொடுக்கத் தொடங்கியுள்ளது. சீனா, நேபாளத்தின் பின்னணியில் இருந்து இந்தியாவுக்கு எதிராக தனது நடவடிக்கையை எடுத்து வருகின்றது என்று இந்தியா சொல்லி வந்தாலும், இதற்கெல்லாம் முக்கிய காரணமாக இருப்பது இந்தியாவின் இராஜதந்திர அணுகுமுறையில் ஏற்பட்ட தோல்வி என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

நேபாளம், இந்தியாவைப் போல நீண்ட காலமாக பாரம்பரியத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் கொண்ட நாடாக இருப்பதாலும், பெரும்பான்மை மக்கள் இந்துக்கள் வாழ்ந்துவருவதும் இந்தியாவுடன் நெருக்கமான உறவைக் கொண்டிருப்பது இயல்பான ஒன்றுதான். மேலோட்டமாகப் பார்த்தால், இந்தியாவும் நேபாளமும் நீண்ட காலமாக நட்பு நாடுகளாக இருந்து வந்துள்ளன என்று தோன்றலாம். ஆனால் வரலாற்று ரீதியாக பார்த்தால், இந்தியா நேபாளத்தின் மீது ஒரு மேலாதிக்கத்தினை செலுத்தி வந்துள்ளது என்பதை உணரமுடியும். 

நேபாளத்தின் மீது திணித்த முதல் ஒப்பந்தம்

நேபாளம் இமயமலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு நாடாகும். தெற்காசியாவில் உள்ள இந்நாட்டின் வடக்கில் மக்கள் சீன குடியரசும் தெற்கு, மேற்கு மற்றும் கிழக்குத் திசைகளில் இந்தியாவும் அமைந்துள்ளன. நேபாளம் பொதுவாக இமாலய இராச்சியம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.  தெற்கே வெப்பமான தெராய்யும் வடக்கே குளிரான இமாலயம் கொண்ட நேபாளத்தின் புவியமைப்பு பெரிய வேறுபாடுகளை கொண்டது. சிறிய தூரத்துக்குள் சமவெளியாய் இருந்த நிலப்பகுதி, உலகிலேயே மிக உயரமான இமயமலை வரையிலும் உயர்ந்து செல்கிறது. 

1816ஆம் ஆண்டு, பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனியுடன் நடந்த போரில் தோற்ற பிறகு, நேபாளம், தனது மேற்குப்பகுதியில் உள்ள சில இடங்களை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தது. இதைத்தொடர்ந்து அதே ஆண்டில் பிரிட்டிஷ் அரசுக்கும் நேபாள அரசுக்கும் இடையே சுகாலி ஒப்பந்தம் (Sugauli Treaty) ஏற்பட்டது. அன்றிலிருந்து காலனிய சுரண்டல் தொடங்கியது. இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி இந்தியாவிற்கான நேபாளத்தின் எல்லை என்பது காளி நதியில் தொடங்கும் இடத்தில் இருந்து பிரிவதாக குறிப்பிட்டுள்ளது. ஆனால், அந்த இடத்தில்தான் இருநாடுகளுக்கும் இடையிலான கருத்து வேறுபாடு உள்ளது என்றும், அந்த ஒப்பந்தத்தில் நதியின் துல்லியமான இடம் குறித்த குறிப்புகள் இல்லை என்றும் கூறப்படுகிறது.

காலனிய ஏகாதிபத்திய சுரண்டல் காடாக மாறிய நேபாளம்

இந்தியா தொடங்கி, பல ஏகாதிபத்தியங்களும் நேபாளத்தின் மீது தங்கள் சுரண்டலைத் தீவிரப்படுத்தி வந்துள்ளன. வணிகம்,  நிதி, தொழில் என எல்லாவற்றிலும் ஏகாதிபத்தியப் பிடி இறுகியதன் விளைவாக நேபாளத்தின் வளர்ச்சி குறைந்தே காணப்படுகிறது. மேலும் எதாவதொரு நாட்டைச் சார்ந்திருக்கவேண்டிய நிலையில் அது இருந்து வருகின்றது.  இந்தியா ஒருபுறம் தன்னை ஏகாதிபத்தியங்களின் சுரண்டல் காடாக ஆக்கிக் கொண்டுள்ள நிலையில்,  மறுபுறம் தெற்காசிய நாடுகளை சுரண்டுவதில் முனைப்புக் காட்டுகிறது. பிற ஏகாதிபத்தியங்கள் இதற்கு பின்புலமாய் உள்ளன.  

சுகாலி ஒப்பந்தத்திற்கு முன்புவரை இந்தியாவுடனான நேபாள ஏற்றுமதி / இறக்குமதி வீதம் 5 மடங்கு நேபாளத்திற்குச் சாதகமாக இருந்தது. 1923 வணிக ஒப்பந்தத்தின் போது கூட 2 மடங்கு சாதகமாக இருந்தது. 1950 ஒப்பந்தத்திற்குப் பின்னர் 2 மடங்கு அது நேபாளத்திற்கு எதிராக மாறியது. 1990 களில் அது 7 மடங்கு எதிராக அதிகரித்தது. 1950கள் வரைக்கும் நேபாளத்தின் வெளிநாட்டு வணிகத்தில் 90 சதவிகிதம் இந்தியாவுடனேயே இருந்தது. இன்று பிற ஏகாதிபத்தியங்களின் நுழைவால் அது 30 சதவிகிதமாக குறைந்துள்ளது. ஏகாதிபத்தியங்களில் சமத்துவமற்ற பரிமாற்றத்தின் பலிகடாவாக நேபாளம் மாறியது.

நேபாளத்தின் மீது இந்தியா திணித்த ஒப்பந்தங்கள் 

இந்திய நேபாள எல்லையைத் திறந்து வைப்பதற்குக் காரணமான 1923 ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தம் மற்றும் 1950 ஆம் ஆண்டின் ‘அமைதி மற்றும் நட்புறவு ஒப்பந்தம்’ முதலியன நேபாளத்தின் நிதியமைப்பு முழுவதையும் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்துள்ளது. 1950 ஆம் ஆண்டு ஒப்பந்தத்தின்படி நேபாளம் தனது இராணுவத்திற்காக வாங்கும் அனைத்து ஆயுதங்கள் குறித்த விவரங்களையும் இந்திய அரசுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டது. 

நேபாளத்தின் இயற்கை வளங்களில் நீர் வளம் முதன்மையானது. வட இந்தியக் கங்கைச் சமவெளியின் பாசன ஆறுகள் அனைத்தும் நேபாளத்தின் வழியாகவே இங்கு வந்தடைகின்றன. நேபாளத்திலிருந்து வரும் ஆற்று நீர் பாசன வசதிக்கும், மின்னாற்றல் தயாரிப்பதற்கும் பயன்படுகின்றது. இதன் மூலம் கிடைக்கக்கூடிய மின்னாற்றலின் அளவும் ஏராளம். 83,000 மெகாவாட் வரை உற்பத்தி செய்யமுடியும். இதில் 0.5 சதம் மட்டுமே இதுவரை நேபாளத்தில் வடித்தெடுக்கப்படுகிறது. சாரதா அணை (1920), கோசி (1954), கண்டகி (1959) ஆகிய ஒப்பந்தங்களில் மூலம் இந்தியா  இந்த நீர்வளத்தைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவந்துள்ளது. மேலும் 1996 இல்  நிறைவேற்றப்பட்ட  மகாகாளி ஒப்பந்தத்தின் மூலம் மகாகாளி ஆறு முழுவதையும் இந்தியக் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வந்துள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

நேபாளத்தின் மீது இந்தியா சுமத்திய பொருளாதார தடை

நேபாளம் உலகில் மிக ஏழ்மையான, பொருளாதார வளர்ச்சி குன்றிய நாடுகளில் ஒன்றாகும். மக்கள் தொகையில் 38 சதவீதமானோர் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழ் வாழ்கிறார்கள். அதன் மூலதனச் சந்தை ஆரம்ப நிலையில் உள்ளது. வேளாண்மையும் சுற்றுலாவும் நேபாளத்தின் முக்கிய வருவாயாக உள்ளன.  இத்தகைய நிலைமையிலும், நேபாளத்தின்மீது இந்தியா பொருளாதாரத் தடைகளை விதித்து அதன் பொருளாதாரத்தை நிலைகுலைய வைத்துள்ளது. அதாவது 1962  இல் காத்மாண்டுவையும் திபெத்தையும்  இணைக்கும் சாலை ஒன்றை அமைக்க சீனாவின் உதவியை நேபாளம் நாடியதை எதிர்த்து அதன்மீது இந்தியா ஒரு பொருளாதார தடை விதித்தது. மேலும் 1989 இல் விரேந்திரனின் அரசு சீனாவிடம் ஆயுதம் வாங்க முயற்சித்ததை இந்தியா எதிர்த்தது. தியான்மென் சதுக்க நிகழ்வுகளால் சீனா நிலைகுலைந்திருந்த சூழலில் இந்தியா நேபாளத்தின் மீது பொருளாதாரத் தடையை விதித்தது. அரசுக்கு எதிரான கலகங்களை ஊக்குவிக்கவும் செய்தது என்று கூறப்படுகிறது. 

சீன-நேபாள அமைதி மற்றும் நட்புறவு ஒப்பந்தம்

இதற்கிடையில், நேபாளம், சீனாவுடன் வர்த்தகம் மற்றும் தொடர்பை அதிகரிக்க சில முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. 1960 ஆம் ஆண்டில், சீன-நேபாள எல்லை ஒப்பந்தத்தில் இரு நாடுகளும் கையெழுத்திட்டதன் மூலம் சீனா-நேபாள எல்லையில் உள்ள அனைத்து எல்லை மோதல்களையும் இரு நாடுகளும் தீர்த்துக் கொண்டபோது நேபாளத்துக்கும் சீனாவுக்கும் இடையிலான உறவுகள் ஒரு ஊக்கத்தை பெற்றன. சீனாவுடன். அக்டோபர் 5, 1961 அன்று நேபாளம் மற்றும் சீனா ஆகிய இரு நாடுகளின் அரசாங்கங்கள் எல்லை ஒப்பந்த உடன்படிக்கைக்கு ஒப்புதல் அளித்தன. நேபாளத்துக்கும் சீனாவுக்கும் இடையிலான இருதரப்பு உறவானது சீன-நேபாள அமைதி மற்றும் நட்புறவு ஒப்பந்தத்தால் வரையறுக்கப்பட்டது.

சீனாவுக்கு நேபாள நாட்டின் முக்கியத்துவம்

பல ஆண்டுகளாக, இந்தியாவின் ஏற்றுமதி பொருட்களை சார்ந்து நேபாளம் இருந்து வந்தது. அதேபோல, நேபாளத்தில் நடக்கும் பல விவகாரங்களிலும், இந்தியாவின் தலையீடுகள் இருந்து வந்தன. நேபாளம், பல ஆண்டுகளாக இந்தியாவின் ஆளுகைக்கு கட்டுப்பட்டே இருந்துள்ளது. ஆனால் கடந்த சில ஆண்டுகளாக, நேபாளம் இந்தியாவிடமிருந்து விலகிச் சென்றவுடன், அந்நாட்டிற்கான முதலீடு, தேவை மற்றும் கடன் ஆகியவற்றை சீனா பூர்த்திச் செய்தது. இப்போது சீனாவின் வளர்ச்சியைத் தொடர்ந்து, அவர்களின் சந்தை மற்றும் பொருட்களை ஏற்றுக்கொள்ளும் ஒரு வாய்ப்பை நேபாளம் பெற்றுள்ளது.  சீனாவின் சாலை திட்டமான பெல்ட் அண்ட் ரோடு திட்டத்திற்கு நேபாளத்தை முக்கிய கூட்டாளியாக அந்நாடு பார்க்கிறது. மேலும், தனது உலக வர்த்தகத்தை மேம்படுத்தும் வகையில், நேபாளத்தின் உள்கட்டுமான திட்டங்களில் சீனா முதலீடு செய்ய விரும்புகிறது.  சீன அதிபர் ஷி ஜின்பிங்கின் பயணத்திற்கு பின்னர் இருநாடுகளுமான உறவு பலப்பட்டது. இதுவரை தனக்கு மிகவும் இணக்கமாக கூட்டாளியாக இருந்துவந்த நேபாளம் தற்போது தன்னை எதிர்க்க துணிந்தது இந்தியாவிற்கு அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதற்கு  சீனாவின் தலையீடு இருப்பதாக இந்தியா சந்தேகிக்கிறது.  தற்போது  இந்தியா மற்றும் சீனா ஆகிய இரு நாடுகளின் ஆதிக்கத்தையும் சமாளிக்கும் சவால் நேபாளத்தின் முன்னுள்ளது. 

இந்தியா நேபாள எல்லைப் பிரச்சனைகள்

முன்னதாக, 1981 ஆம் ஆண்டில் நேபாளமும் இந்தியாவும் இணைந்து எல்லையைத் தெளிவுபடுத்துவதற்கும், மோதல்களைத் தீர்ப்பதற்கும், எல்லைக்கோட்டைப் பேணுவதற்கும் கூட்டாகப் பணியாற்ற ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டன. ஒப்பந்தத்தை நிறைவேற்ற ‘நேபாள-இந்தியா கூட்டு தொழில்நுட்ப நிலை எல்லைக் குழு’ அமைக்கப்பட்டது. கூட்டு தொழில்நுட்பக் குழு மொத்தம் 1,880 கி.மீ நீளமுள்ள இந்தோ-நேபாள எல்லைக் கோட்டை வரையறுத்தது. 1,233 கி.மீ நில எல்லையாகவும், 647 கி.மீ நீளத்திற்கு நதிகள் எல்லையாகவும் உள்ளது. இதில் 60 ஆறுகள், நீரோடைகள் அங்கியிருக்கின்றன. 

இதன்படி இந்திய, நேபாள எல்லையில், 97% எல்லைப்பகுதி தெளிவாக வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், மீதமுள்ள இடங்களான லிபுலேக் கணவாய், காலாபானி மற்றும் லிம்பியதுரா ஆகிய பகுதிகள் இன்னும் சர்ச்சைக்குரிய இடங்களாகவே நீடிக்கின்றன. லிப்புலேக் கணவாய், இந்தியாவின் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தையும், சீனாவின் திபெத் பிராந்தியத்தையும் இணைப்பதாக உள்ளது. இந்தியாவுக்கும் நேபாளத்திற்கு இடையிலான எல்லைப் பிரச்சனை நீண்ட நாட்களாக இருந்து வருகின்றது. இந்தியாவுக்கும் நேபாளத்துக்கும் இடையில் தற்போது இரண்டு பிராந்திய மோதல்களின் மையங்கள் உள்ளன. அதாவது காலாபானி பிரதேசத்திற்கு வட மேற்கில் உள்ள நேபாளத்தின், இந்தியா-நேபாளம்-சீனா எல்லையில் உள்ள காலாபானி பிரதேசத்தில் 400 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு மற்றும் இந்தியாவின் பிகார்- தெற்கு நேபாள எல்லையில் உள்ள சுஸ்தா பகுதியில் 140 சதுர கிலோமீட்டர் பரப்பளவு கொண்ட பிரதேசம் ஆகியன சர்ச்சைக்குரிய இவ்விரு பகுதிகளாகும்.  

1962 இந்திய-சீனப் போருக்குப் பின்னர் காலாபானியிலிருந்து லிம்பியாதுரா நோக்கி 372 சதுர கிலோமீட்டர் தூரத்தை இந்திய ராணுவம் ஆக்கிரமித்துள்ளதாக நேபாளம் கூறுகிறது. அந்த நேரத்தில், ஒரு அண்டை நாடு என்ற முறையில், அந்தப் பிராந்தியத்தில் ஒரு முகாம் அமைக்க இந்திய ராணுவத்திற்கு நேபாள அரசு நட்புரீதியாக அனுமதி வழங்கியதாகவும்,  அதைத் தொடர்ந்து, முகாமை காலி செய்ய நேபாளம் பலமுறை வலியுறுத்திய போதிலும்,  இந்தியா ஆக்கிரமிப்பைத் தொடர்ந்து கொண்டிருப்பதாகவும் நேபாளத்தின் தரப்பில் கூறப்படுகிறது. இந்திய நேபாளத்தை எல்லையை ஒட்டி 75 மாவட்டங்கள் அமைந்துள்ளன. இவற்றில் 23 மாவட்டங்களில் உத்திர பிரதேசம், பீகாரைச் சேர்ந்த இந்தியர்கள் சுமார் 60,000 ஹெக்டேர் நிலத்தை ஆக்கிரமித்துள்ளதாக நேபாளத்தின் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. 

புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டமும் மதச்சார்பற்ற குடியரசாகப் பிரகடனமும்

1990-ல் நேபாளத்தில் பல எதிர்ப்பு ஊர்வலங்கள் நடத்தப்பட்டன. வேலை நிறுத்தங்கள் செய்யப்பட்டன. நாட்டில் ஜனநாயகம் முழுமையாக அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற கோஷங்கள் வெடித்தன. வேலையின்மை பாதுகாப்பின்மை போன்றவற்றால் வெறுப்படைந்த மக்கள் மென்மேலும் ஆர்ப்பாட்டங்களில் இணைந்தனர். உணவு பற்றாக்குறையும் நாட்டில் ஏற்படத் தொடங்கியது இதனால் மக்கள் அரண்மனையைச் சூழ்ந்து ஆர்பாட்டம் செய்ய திட்டமிட்டனர். இதன் போது பாதுகாப்புப் படைகள் மேலும் கொடூரமாக செயல்பட தொடங்கினார்கள். நேபாள அரசர் மூர்க்கத்தனமாக இவ்வார்ப்பாட்டங்களை அடக்கினார்.

பல்வேறு அரசர்களின் கீழ், நீண்ட வரலாற்றை கொண்டிருந்த நேபாளம் 1990இல் அரசியலமைப்பு சட்டத்தின் வழியாக  முடியாட்சியாக மாறியது. எவ்வாறெனினும் மன்னர் முக்கியமான மற்றும் வரையறுக்கப்படாத அதிகாரங்களை தம் வசம் வைத்துக் கொண்டார். நிலையற்ற தன்மையால் பீடித்திருந்த இந்த ஆட்சிக்கு எதிராக, 1996 முதல் மாவோயிசவாதிகளின் போரட்டத்திற்கு வித்திட்டது. 

இந்த சூழ்நிலையில், 2006-ம் ஆண்டில் மன்னராட்சிக்கு எதிரான நேபாள மக்களின் பேரெழுச்சி வெடித்தது. மக்களின் போராட்டத்தின் விளைவாக, அரசியல் நிர்ணய சபைக்கான தேர்தல் நடத்தப்பட்டு, மன்னராட்சி முறை 2008-ம் ஆண்டில் முடிவுக்கு வந்தது. 2009 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவும் நேபாளமும் தமக்கு இடையில் நீண்டகாலம் நிலவிக் கொண்டிருக்கும் காலாபானி மற்றும் சுஸ்தா உள்ளிட்ட பல்வேறு இடங்களில் உள்ள எல்லைப் பிரச்சனைகளைப் பேச்சுவார்த்தை மூலம் பின்னர் தீர்த்துக் கொள்ள இருதரப்பிலும் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.  அதன் பின்னர் கடந்த 8 ஆண்டுகளாக இழுபறியில் இருந்த புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டம், தற்போது அரசியல் நிர்ணய சபையில் அறுதிப் பெரும்பான்மையுடன் இறுதியாக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியாவின் அண்டை நாடான நேபாளத்தில் புதிய அரசியலமைப்புச் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்டு 2015, செப். 20-ம் தேதி முதலாக நடைமுறைக்கு வந்துள்ளது. நேபாள மக்களில் இந்துக்கள் 81.3% ஆகவும், பௌத்தர்கள் 9% ஆகவும், இசுலாமியர்கள் 4.4% ஆகவும், கிராந்தி மக்கள் 3% ஆகவும், கிறித்தவர்கள் 1.4% ஆகவும், 1% மக்கள் இதர சமயங்களையும் மற்றும் சமயம் அற்றவர்களாகவும் உள்ளனர்.  உலகின் ஒரே இந்து நாடு என்று நேபாளத்தைப் பெருமையுடன் குறிப்பிட்டு வந்த இந்துத்துவ சக்திகள், இப்போது அந்நாட்டின் அரசியலமைப்புச் சட்டம் நேபாளத்தை சமயசார்பற்ற, ஜனநாயகக் கூட்டாட்சி குடியரசு நாடு என்று பிரகடனம் செய்துள்ளதைக் கண்டு ஆத்திரமடைந்துள்ளன. 

இச்சட்டம் இறுதியாக்கப்பட்ட பிறகு, மோடி அரசு அரசியலமைப்புச் சட்டம் பிரகடனம் செய்யப்படுவதை நிறுத்தி வைக்க நிர்ப்பந்தித்தது. அது பலனளிக்காமல் போனதால், இந்திய எல்லையை ஒட்டிய நேபாளத்தின் தென்பகுதியில் வாழும் மாதேசியினரைக் கொண்டு கலகத்திலும் சீர்குலைவு நடவடிக்கைகளிலும் இந்திய அரசு இறங்கியது என்று கூறப்படுகிறது. மாதேசிகள் எனப்படுவோர் நீண்ட நெடுங்காலத்துக்கு முன்னர் நேபாளத்தின் தென்பகுதி எல்லையில் குடியேறிய இந்திய வம்சாவளியினர். இவர்களில் பெரும்பான்மையோர் நிலப்பிரபுத்துவ ஆதிக்கச் சாதியினராவர். இன்றும் கூட உத்தர பிரதேசம், பீகார் பகுதிகளில் இரத்தவழி உறவுகளையும் வர்த்தக உறவுகளையும் கொண்டுள்ளவர்கள். ஏற்கெனவே மாதேசிகளைக் கொண்டு நேபாள அரசியலமைப்புச் சட்டத்தை நிறைவேற்ற விடாமல் பல வழிகளிலும் சீர்குலைத்து வந்த இந்திய அரசு, இப்போது அவர்களைக் கொண்டு நேபாள அரசியல் சட்டத்துக்கு எதிரான கலவரங்களைத் தூண்டியது. 

இந்தியாவின் அத்துமீறலுக்கு எதிராக நேபாளம்

இந்தியாவின் அத்துமீறல் தொடர்பாக நேபாளத்தில் பெரும் கண்டனக் குரல்கள் ஒலித்து வருகின்றன. இவற்றைப் பற்றி விவாதிக்க கூட இந்தியா மறுத்து வருவதுடன், இப்போது பிரச்சனைக்குரிய சாலையை அமைத்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. அது நேபாள மக்களை வெகுவாக கோபப்படுத்தியுள்ளது. மேலும் இந்தியாவின் நடவடிக்கைகள் நேபாளத்தின் தேசிய உணர்வை மட்டுமே காயப்படுத்தியுள்ளது. அமெரிக்கா அவசரமாக இந்தியாவை ஆதரிக்கவும், சீனாவை குற்றம் சாட்டவும் முன்வந்த நிலையில், இந்த எல்லை மோதல்கள் சர்ச்சைக்குரிய பிரச்சனையாக மாறி, ஒரு சர்வதேச தன்மையைப் பெற்றது. நேபாள நாடாளுமன்றத்தில் கூறப்பட்ட பிரதமரின் கடுமையான வார்த்தைகள், இந்தியாவிடமிருந்து மேலும் அந்நியப்பட வைத்துள்ளது. இந்திய இராணுவத் தலைவர் ஜெனரல் எம்.எம். நரவானே, சீனாவின் தூண்டுதலின் பேரில் லிபுலேக்கில் உள்ள கைலாஷ் மலைக்கான இந்தியாவின் இணைப்புச் சாலையைத் திறப்பதற்கு நேபாள அரசாங்கம் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததாகக் குறிப்பிட்டார். இதற்கு நேபாளம் தனது நாட்டிலுள்ள அனைத்துப் பிரிவுகளையும் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளையும் ஒன்றிணைத்துள்ளன என்று கூறினார்.  லிபுலேக் பாஸ் என்ற பகுதி இன்னமும் இந்தியாவின் ஆட்சி அதிகார வரம்பிற்குள் வரவில்லை என்று கூறப்படுகிறது. ஏனெனில் இது தொடர்ந்து சர்ச்சைக்குரிய பிராந்தியமாக உள்ளது. தற்போதைய சர்ச்சையின் மையமாக இருக்கும் லிபுலேக் பாஸ் 5,000 மீட்டர் உயரத்தில் அமைந்துள்ளது. 

இந்திய – நேபாள எல்லை மூடல்

எல்லைப் பிரச்சனைக்கு முன்பிருந்தே, இந்தியாவிற்கு எதிரான எண்ணம் நேபாளத்தில் நிலவி வந்துள்ளது.  அந்நாட்டின் மதேசி சமூக கிளர்ச்சி 2015ஆம் ஆண்டு நடந்தபோது, கலவரம் வெடித்தது. இந்திய நேபாள எல்லையில் உள்ள முக்கிய வர்த்தக தொடர்பு புள்ளிகளை மூடியது இந்தியா.   காரணமில்லாமல் எல்லையை மூடியதும் இந்தியாவுக்கு எதிராக நேபாள பிரதமர் செயல்படுவதற்கு ஒரு காரணம் ஆகும். 2015ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட மோசமான பூகம்பத்தைத் தொடர்ந்து, அங்கு மீண்டும் கட்டடங்களைக் கட்டும் பணிகள் இந்த தடையால் வெகுவாக பாதிக்கப்பட்டு இருந்தன. 

சரக்குப் போக்குவரத்தை இந்திய அரசு வேண்டுமென்றே முடக்கி வைத்துள்ளது என்று நேபாளம் கூறுகிறது. இதனால் எரிபொருள், மருந்து, அத்தியாவசிய உணவுப் பொருட்கள் முதலானவை கிடைக்காமல் நேபாள மக்கள் தத்தளித்தனர். சமையல் எரிவாயு இல்லாமல் நேபாளத்தில் மக்கள் பெரிதும் அவதிக்குள்ளாயினர். ஆனாலும் நேபாளத்தில் அப்போது இருந்த பொருளாதார நிலைக்கு, தான் காரணம் இல்லை என்று இந்தியா கூறியது. நாற்புறத்தால் நிலத்தால் சூழப்பட்ட ஒரு நாட்டிற்கு செல்லும் அத்தியாவசியப் பொருள் போக்குவரத்தை அண்டை நாடுகள் தடை செய்யக்கூடாது என்ற சர்வதேச விதிமுறைகளுக்கு எதிராகவே இந்தியா நடந்து கொண்டது. என்றாலும், அந்த சமயத்தில் நேபாள அரசாங்கம் இந்தியாவுக்கு முன் பணிவாக செல்ல விரும்பவில்லை. அதற்கு பதிலாக அனைத்து பொருட்களுக்காகவும் சீனாவை நாடுவது என்ற முடிவுக்கு வந்தது.  எனவே, நேபாளம் சீனாவுடன் வணிக ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டது.  

இந்தியா-சீனா உடன்படிக்கையை எதிர்த்த நேபாளம்

நேபாளம் தனது பிராந்தியத்தின் ஒரு பகுதியாக இருப்பதாகக் கூறும் ஒரு பகுதிக்கு அருகில் உள்ள கியாங்லா / லிபு-லேக் பாஸில் (Qiangla / Lipu-Lekh Pass) எல்லை வர்த்தகத்தை அதிகரிப்பதற்கான இந்தியாவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையிலான ஒப்பந்தம் 2015 இல் போடப்பட்டுள்ளது.  மோடியின் சீனா பயணத்தின் போது, ​​இந்தியாவும் சீனாவும் காலாபானிக்கு அருகிலுள்ள நேபாளத்தின் மேற்குப் புள்ளியான கியாங்லா / லிபு-லேக் பாஸில் எல்லை வர்த்தகத்தை விரிவுபடுத்த ஒப்புக்கொண்டன. லிபு-லேக், நேபாளத்தின் சீனா மற்றும் இந்தியாவுடனான எல்லையின்  முச்சந்தியாகும். இது நேபாளத்திற்கும் திபெத்துக்கும் இடையில் கடக்கும் வர்த்தகர்கள் மற்றும் யாத்ரீகர்களுக்கான பண்டைய பாதையாக அறியப்படுகிறது. தூர மேற்கு எல்லைப் புள்ளியான காலாபானி என்பது நேபாளத்துக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையிலான ஒரு சர்ச்சைக்குரிய எல்லைப் பகுதியாகும். எனவே லிபு-லேக் பாஸ் வழியாக இந்தியா-சீனா வர்த்தக உடன்படிக்கைக்கு நேபாளம் கடும் எதிர்ப்பை தெரிவித்தது. இந்தியா-சீனா இடையில் ஏற்பட்ட வர்த்தக ஒப்பந்தம் சர்வதேச விதிமுறைகளுக்கும் மதிப்புகளுக்கும் எதிரானது என்று கூறியது. 

இந்தியா – நேபாளம் தகராறுக்கு காரணமான சாலை 

இதற்கிடையில் திபெத்திலுள்ள கைலாஷ்-மனசரோவரை சென்று சேர்வதற்கான ஒரு சாலையை இந்தியா அமைத்து இருக்கிறது. இது எல்லைப் பகுதியில் அமுல்படுத்தும் இந்தியாவின் முதன்மையான திட்டங்களில் ஒன்றாகும். இந்தத் திட்டம்தான் நேபாளம் இந்தியாவைப் பகைத்துக் கொள்வதற்கான காரணமாகக் கூறப்படுகிறது.  அது மட்டுமன்று, சீனாவுடன் எல்லை மோதல்களைத் தூண்டுவதற்கும் இது ஒரு காரணமாக ஆகிவிட்டதாக கூறப்படுகிறது. சர்ச்சைக்குரிய பகுதிகளில் இந்தியா போட்ட புதிய பாதையும், அதை இந்தியா தனது வரைபடத்தில் சேர்த்ததும் இரு நாடுகளுக்கு இடையே ஏற்பட்டுள்ள பதற்றம் அதிகரிக்க காரணமாக அமைந்தது. கடந்த மே மாதம், இந்திய பாதுகாப்பு அமைச்சர் ராஜ்நாத் சிங், இந்த வழித்தடத்தில் 80கி.மீ நீளத்திற்கு புதிய சாலைகள் அமைப்பதற்கான திட்டத்தைத் தொடங்கி வைத்தார். இந்தச் சாலை அமைக்கப்பட்டால், இந்தியாவிலிருந்து நேபாளத்திற்கு செல்லும் யாத்ரீகர்களின் பயண நேரத்தைக் குறைக்கும். ஆனால், இந்த நகர்வுதான் இருநாடுகளுக்கும் இடையே ராஜதந்திர முறையிலான நெருடலை உருவாக்கியது.

இந்தியாவின் புதிய வரைபடத்துக்கு நேபாளம் எதிர்ப்பு

 இரு நாடுகளும் சர்ச்சைக்குரிய பகுதிகளில் தாம் உரிமை கொண்டாடும் பகுதிகளை இணைத்து தனித்தனியாக வரைபடங்களைத் தயாரித்து வெளிவிடுவது வழக்கமாக இருந்து வருகிறது.  ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் யூனியன் பிரதேசங்களாக வரையறுக்கப்பட்டு, இந்தியாவின் புதிய வரைபடம் ஒன்றை 2019, அக்டோபர் 31ஆம் தேதி இந்திய அரசாங்கம் அதிகாரபூர்வமாக வெளியிட்டது. இந்த புதிய வரைபடத்துக்கு நேபாள அரசு எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளது. அந்த வரைபடத்தில், உத்தராகண்ட் மற்றும் நேபாளத்துக்கு இடையே உள்ள காலாபானி மற்றும் லிபூ பகுதிகள் இந்தியாவுக்குள் அடங்கியதாக அமைந்துள்ளது. ஆனால், இது ஒன்றும் புதிதல்ல என்று இந்தியா கூறுகிறது. ஒரு மாநிலமாக இருந்த ஜம்மு காஷ்மீர் புதிய வரைபடத்தில் ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் மத்திய அரசின் கீழ் வரும் இரண்டு யூனியன் பிரதேசங்களாக காட்டப்பட்டுள்ளன. ஆனால், அதில் சில இடங்களை நேபாளம் தனக்கு சொந்தமானது என்று உரிமைக் கோருகிறது. 

இதுதொடர்பாக நேபாளத்தின் வெளியுறவு அமைச்சகம் வெளியிட்டுள்ள ஓர் அறிக்கையில், காலாபானி பகுதி தங்கள் பிரதேசத்திற்குள் வரும் என்பதில் நேபாள அரசு தெளிவாக இருக்கிறது என்று கூறப்பட்டுள்ளது.  ஆனால் இந்திய எல்லைக்கு உட்பட்ட பகுதிகள் தெளிவாக வகுக்கப்பட்டுள்ளது என்றும், அருகில் உள்ள நாடுகளின் எல்லைப் பகுதியில் எந்த மாற்றத்தையும் கொண்டுவரவில்லை என்றும் இந்திய வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் செய்தித் தொடர்பாளர் ரவீஷ் குமார் தெரிவித்துள்ளார்.  மேலும் புதிய வரைபடத்தில் நேபாளத்துடனான இந்திய எல்லையில் எந்த மாற்றமும் செய்யப்படவில்லை, நேபாளத்துடனான எல்லை நிர்ணயம் என்பது இன்னும் வகுக்கப்படும் பொறிமுறையில் இருக்கிறது. இரு நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள நட்புணர்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் தீர்வு எட்டப்பட வேண்டும், அதில் நாங்கள் உறுதியாக இருக்கிறோம் என்று கூறியுள்ளார். 

புதிய வரைபடத்தில் ஒரே ஒரு மாற்றம்தான் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்றும், அது ஜம்மு காஷ்மீர் மற்றும் லடாக் பகுதிகளை மத்திய அரசு நிர்வகிக்கும் இரண்டு யூனியன் பிரதேசங்களாக மாற்றியமைத்தது மட்டும்தான் என்றும், எந்த எல்லைப்பகுதியும் ஒரு மில்லிமீட்டர் அளவிற்குக்கூட மாற்றம் செய்யப்படவில்லை என்றும், ஜம்மு காஷ்மீர், லடாக்கைத் தவிர, வரைபடத்தின் எந்த பகுதியிலும், வேறு எந்த மாற்றமும் செய்யப்படவில்லை என்றும் இந்திய தரப்பில் கூறப்பட்டது. 

ஆனால், புதிய வரைபடத்துக்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்த நேபாளம், இந்தியாவிற்கு அதனை மாற்ற உரிமை இல்லை என்று கூறியுள்ளது.  “காலாபானி ஒரு சர்ச்சைக்குரிய பகுதியாக இருந்து வரும் நிலையில், இருதரப்பும் பேச்சுவார்த்தைகள் மூலம் அதனைத் தீர்க்க வேண்டும். ஒருதலைப்பட்சமாக முடிவெடுத்தால், அதனை நேபாளம் ஏற்றுக் கொள்ளாது. வரலாற்று ஆவணங்கள் மற்றும் ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு இதனைத் தீர்க்க நேபாளம் தீர்மானித்துள்ளது,” என அந்நாட்டு வெளியுறவுத்துறை அமைச்சகம் தெரிவித்துள்ளது. கிழக்கு இந்திய கம்பெனியுடன் போடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தின்படி, காலாபானி, லிபூ பகுதிகள் தங்களுக்கு சொந்தம் என்று நேபாளம் கூறுகிறது. ஆனால் இந்த விவகாரத்தில் நேபாளத்துடன் பேச இந்தியா நேரம் ஒதுக்கவில்லை என்று நேபாளம் கூறுகின்றது. 

புதிய வரைபடத்தை உருவாக்கிய நேபாளம்

கடந்த மாதம், சர்ச்சைக்குரிய பகுதிகளையும் இணைத்தபடி நேபாளம் தனது புதிய வரைபடத்தை வெளியிட்டது. உத்தராகண்ட் மாநிலத்தில் இருக்கும் பகுதிகள் என்று இந்திய அரசு கூறும், லிம்பியாதுரா, காலாபானி, லிபுலேக் ஆகிய பகுதிகளை தங்கள் நாட்டின் பகுதிகளாகச் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் நேபாளத்தின் புதிய அரசியல் வரைபடம் தொடர்பான சட்டத்திருத்தத்திற்கு அந்நாட்டு நாடாளுமன்றத்தின் பிரதிநிதிகள் சபை 2020, ஜூன் மாதத்தில் ஒப்புதல் அளித்துள்ளது.  நேபாளக் குடியரசு தலைவரும் இந்தப் புதியச் சட்டத்திற்கு அளித்துள்ளார்.

இதற்கு இந்திய வெளியுறவுத்துறை வெளியிட்டிருந்த அறிக்கையில், “நேபாள அரசு, அநியாயமான முறையில் இவ்வாறு வரைபடம் வெளியிடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். இந்தியாவின் இறையாண்மையையும், எல்லைப்பகுதியையும் மதிக்க வேண்டும்,” என்று குறிப்பிட்டு இருந்தது. ஆனால் “இருநாடுகளுக்கு இடையே உருவாகும் எந்த ஒரு சர்வதேச எல்லையும், இருநாடுகளின் பேச்சுவார்த்தையில் ஏற்படும் ஒப்பந்தங்களை பொருத்தே இருக்கும். அதைவிடுத்து, ஒரு நாடு மட்டுமே எடுக்கும் எந்த நடவடிக்கையும், சட்டப்படி அவர்களுக்கு எந்த உரிமையையும் அளிக்காது,” என்கிறார் நேபாளத்தின் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் பிரதீப் க்யவாலி. மேற்குறிப்பிட்டுள்ள சுகாலி ஒப்பந்தத்தைத் தவிர வேறு எந்த ஒப்பந்தமும் போடப்படவில்லை என்றும், அந்த ஒப்பந்தத்தின்படி, இந்தியாவிற்கும் மேற்கு நேபாளத்திற்கும் இடையில் உள்ள அந்த மூன்று பகுதிகளும் நேபாளத்தையே சேரும் என்றும் அமைச்சர் கூறுகிறார். கடந்த ஆண்டில் இருநாடுகளுக்கும் இடையிலான ‘வரைபடப்போர்’ காரணமாக, இரு தரப்பிலும் தேசியவாதக் கருத்துகள் அதிகமாக பேசப்பட்டன. நேபாளமும், காலாபானி பகுதியில் இந்தியா குவித்துள்ள வீரர்களைப் பின்வாங்க வேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டது. 

எல்லையில் படையைக் குவிக்கும் நேபாளம் 

சர்ச்சைக்குரிய புதிய அரசியல் வரைபடத்திற்கு நேபாள அரசு ஒப்புதலை பெற்ற நிலையில், நேபாளம் இப்போது காலாபானிக்கு அருகே ராணுவ முகாமை நிறுவவும், எளிதில் வந்து செல்ல சாலை அமைக்கவும் முடிவு செய்துள்ளது. சீன ராணுவ தலைமை தளபதி, இந்திய எல்லை பகுதி வரை வந்து சென்றுள்ளார். இந்தியா மற்றும் நேபாளம் ஆகியவற்றிற்கு இடையிலான உறவுகள் மேலும் மோசமடைவதை இது உறுதிச் செய்வதாக உள்ளது. நேபாளத்தின் புதிய வரைபடத்தில் காலாபானி, லிம்பியாதுரா மற்றும் லிபுலேக் ஆகிய மூன்று இந்திய பகுதிகள் இடம் பெற்றுள்ளன.  இந்த மூன்று இடங்களும் இந்தியாவின் உத்தரகாண்ட் மாநிலத்தில் உள்ளன என இந்தியாவும், நேபாளத்தின் மேற்கு மாகாணத்தில் உள்ளன என நேபாளமும் கூறி வருகின்றன.  பிரச்சனை தீவிரமடைந்த நிலையில், நேபாள அரசு காலாபானி அருகே இந்திய எல்லைப் பகுதியில் ராணுவ முகாம், சாலை அமைக்க முடிவு செய்துள்ளது நேபாள அரசு. இந்திய எல்லைப் பகுதி அருகே புறக்காவல் நிலையம் ஒன்றையும் அமைத்து நேபாள வீரர்கள் அங்கு குவிக்கப்பட்டுள்ளனர்.  மேலும் எல்லை பிராந்தியத்தில் பாதுகாப்புப் படையினரை நிறுத்த நேபாளம் முடிவு செய்துள்ளதால் இந்தியா கோபமடைந்துள்ளது. இந்திய எல்லையில் ராணுவ நிலைகளை நேபாளம் அமைப்பது இதுதான் முதல் முறையாகும். 

புறக்காவல் நிலையங்களை அமைத்துவரும் நேபாளம்

எல்லைப்பகுதியில் ராணுவ முகாம், சாலை அமைக்கும் நேபாள ராணுவத்தின் செயல் இந்தியாவைக் கோபமடையச் செய்திருக்கிறது. இந்திய படைகளும் தயார் நிலையில் உள்ளன.  ஏற்கெனவே லடாக் பகுதியில் சீன ராணுவத்துடன் ஏற்பட்ட மோதலில் 20 இந்திய வீரர்கள் மரணமடைந்திருக்கிறார்கள். பாகிஸ்தான் ராணுவமும் இந்திய எல்லைப் பகுதிகளில் அவ்வப்போது துப்பாக்கிச் சூடு, ஷெல் தாக்குதல்களை நடத்தி வருகிறது.  இந்த நிலையில், நேபாள ராணுவமும் எல்லையில் பிரச்னைகளை ஏற்படுதித்துவது இந்தியாவுக்கு அதிர்ச்சியை அளித்துள்ளது. இந்திய – நேபாள எல்லையைப் பகுதி அருகே 2020 ஆம் ஆண்டின் இறுதிக்குள் குறைந்த பட்சம் 200 புறக்காவல் நிலையங்களை உருவாக்க நேபாளப் பிரதமர் திட்டமிட்டிருப்பதாகச் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. . இந்த புறக்காவல் நிலையங்களில் கணிசமான எண்ணிக்கையானது காலாபானி பிராந்தியத்திற்கு மிக அருகில் உள்ள சுதூர்பாசிம் மாகாணத்தில் இந்திய எல்லையில் உருவாக்கப்படும். நேபாள அரசு இந்திய எல்லைப் பகுதிகளைக் கண்காணிக்கப் புறக்காவல் நிலையங்களை அமைப்பது இதுவே முதல் முறை.

குடியுரிமை சட்டத்தில் கை வைக்கும் நேபாளம் 

இந்தியாவை சேர்ந்த பீகாரி பெண்கள் பலர் நேபாளத்தில் திருமணம் செய்து கொள்வது வழக்கமாக இருந்து வருகின்றது. இந்நிலையில் நேபாளத்தின் குடியுரிமை சட்டத்தில் அதிரடியான சில மாற்றம் கொண்டு வர அந்நாட்டு அரசு முடிவு செய்துள்ளது. அதன்படி, இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகளைச் சேர்ந்த பெண்கள் நேபாளிகளை திருமணம் செய்து கொண்டால் தற்போதுள்ள் விதிகளின்படி அவர்களுக்கு உடனடியாக குடியுரிமை வழங்கப்படும். ஆனால் இனிவரும் நாட்களில் அதை மாற்ற முடிவு செய்துள்ளனர். அதன்படி நேபாளிகளை திருமணம் செய்து கொள்ளும் வெளிநாட்டு பெண்கள் உடனடியாக அங்கு குடியுரிமை பெற முடியாது. அவர்கள் மொத்தம் 7 வருடம் காத்திருக்க வேண்டும். 7 வருடம் கழித்துதான் நேபாளிகள் திருமணம் செய்து கொண்ட வெளிநாட்டு பெண்களுக்கு குடியுரிமை கிடைக்கும். இந்த மாற்றத்தை செய்ய உள்ளதாக நேபாளத்தின் அரசு தெரிவித்துள்ளது. இந்தியாவும் இதேபோல் திருமணம் ஆனவர்களுக்கு 7 வருடத்திற்கு பிறகுதான் குடியுரிமை வழங்குகிறது. அதைதான் நாங்களும் செய்கிறோம் என்று கூறியுள்ளது. இந்த மாற்றம் இந்தியாவிற்கு எதிராக செய்யப்படுகிறது என்று கூறுகிறார்கள். 

நேபாளத்தில் இந்திய ஊடகங்களுக்குத் தடை

நேபாளம் தனது நாட்டின் வரைபடத்தை வெளியிட்டது முதல்,  நேபாளத்திற்கும் இந்தியாவிற்கும் இடையே உறவில் விரிசல் ஏற்பட்டுள்ளது. ஒரு கட்டத்தில், நேபாள பிரதமர் ஒலி, கொரோனா வைரஸைவிட, இந்திய வைரஸ் மோசமானது என்று விமர்சித்தார். இந்தியாவிற்கு எதிராக நேபாள அரசு தொடர்ந்து பல்வேறு கருத்துக்களை வெளியிட்டு வந்தது. இதற்கு இந்திய தரப்பிலும் கடும் பதிலடி கொடுக்கப்பட்டது. சீனா உடனான நட்பால் இந்தியாவை நேபாளம் சீண்டி வருவதாக கூறப்படுகிறது. இந்நிலையில் தான் நேபாள அரசு இந்தியாவின் அனைத்து செய்தி தொலைக்காட்சிகளையும் ஒளிபரப்ப தடை விதித்துள்ளது. நேபாளத்திற்கு எதிரான தேசவிரோத செய்திகளை ஒளிபரப்புவதாக கூறி, தூர்தர்ஷன் தவிர அனைத்து இந்திய தனியார் செய்தி தொலைக்காட்சிகளுக்கும் அந்நாட்டு அரசு தடை விதித்துள்ளது.   அதாவது நேபாளத்துக்கான சீன தூதர் ஹவ் யாங்கி மூலம் நேபாள அரசையும் ஆளும் கம்யூனிஸ்டு கட்சியையும் சீனா செல்வாக்கு செலுத்தி வருவதாக செய்திகள் பரப்பப்பட்டுவருகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டு கூறப்படுகிறது. ஆனால் நேபாளம் எந்த நாட்டின் ஆதிக்கத்திலும் செல்வாக்கிலும் இல்லை என்று தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. மேலும் நேபாளத்தில் வாழும் முஸ்லீம்களுக்கு எதிரான நச்சுக் கருத்துக்களை இந்திய ஊடகங்கள் கக்குகின்றன என்பது  தொலைக்காட்சி ஊடகங்களின் மீது நேபாளத்தால் வைக்கப்படும் இன்னொரு முக்கிய  குற்றச்சாட்டாகும். இது போன்ற நிகழ்வுகளைப் பார்த்தால், இந்தியாவுக்கும் நேபாளத்திற்குமான உறவில் மேலும் சிக்கலாகி வருகின்றது. 

இந்தியாவின் அணுகுமுறையால் சீர்கெட்ட அண்டை நாடுகளின் உறவுகள் 

மோடி அரசு தனது இந்துத்துவ அணுகுமுறை காரணமாக அனைத்து அண்டை நாடுகளுடனான உறவுகளை மோசமாக்கியுள்ளது. தனது மோசமான வெளிநாட்டுக் கொள்கைகளால் அக்கம் பக்கத்தில் தனது நண்பர்களை வேகமாக இழந்து வருகிறது. எனவே, இந்தியாவின் விரிவாக்க கொள்கையும், ஆதிக்க மனப்பான்மையும் அண்டை நாடுகள் அனைத்தையும் விலக்கியது. அதன் பிற்போக்குத்தனமான, பிளவுபடுத்தும் உள்நாட்டுக் கொள்கையின் விளைவாக, அண்டை நாடுகளுடன் மட்டுமல்லாமல், அனைத்து அரபு நாடுகளுடனும் இருந்த உறவுகள் சீர்கெட்டுப் போயுள்ளன. இந்தியாவின் வெளியுறவுக் கொள்கையானது, அமெரிக்காவுடன் கூட்டுவைப்பதில் மட்டுமே ஆர்வம் காட்டி வருகிறது. அமெரிக்கா இந்த நிலைமையை தனக்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, இந்தியாவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டைப் பெரிதுபடுத்தி, அதன் வழியாக அதன் சொந்த முரண்பாடுகளைத் தீர்த்துக் கொள்ள முனைகிறது. அமெரிக்க நலன்களுக்கு சேவை செய்வதற்காக, இந்தியா சீனாவிடமிருந்து வெகுதூரம் விலகிச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறது.  

இந்தியாவின் ராஜதந்திர அணுகுமுறையின் படுதோல்வி

கொரானாவிற்கு முன்பிருந்த உலக சூழ்நிலைமை இன்று முற்றிலும் மாற்றங்களுக்கு ஆட்பட்டிருக்கின்றது. இன்றைய சூழ்நிலையில், உலகின் முதன்மையான ஏகாதிபத்திய நாடாக இன்றும் விளங்கிக் கொண்டிருக்கும் அமெரிக்கா ஒரு புதிய அணிசேர்க்கையை உருவாகி யிருக்கிறது.  இந்தியாவோடு பலமான உறவை தக்கவைத்துக் கொள்வது என்பது ஒரு முதன்மையான போர்தந்திரமாகக் கொண்டுள்ளது. எனவேதான் அமெரிக்கா இந்தியாவோடு என்றுமில்லா அளவுக்கு மிக நெருக்கமான உறவை  கொண்டிருக்கிறது. அதுமட்டுமில்லாமல் உலகின் பிற ஏகாதிபத்திய சக்திகளான இங்கிலாந்த், ஆஸ்திரேலியா, ஜப்பான்  போன்ற நாடுகளுடன் ஒரு இறுக்கமான உறவை புதிப்பித்துள்ளது. இந்த நேர்வில் சீனாவின் வளர்ச்சிப் போக்கில் ஒரு தற்காலிகமான பின்னடைவைச் சந்தித்துள்ளது என்பதைப் பார்க்க முடிகிறது.  இந்தியா, சீனாவுடனான உறவை படிப்படியாக  துண்டித்து வருகின்றது. பேச்சுவார்த்தை மூலம் சீனாவை பின்வாங்கச் செய்துள்ள நடவடிக்கை இந்தியாவின் வெற்றிதான் என்றாலும், சீனாவிற்கு எதிரான புதிய அணி சேர்க்கையும்,  அமெரிக்காவின் அழுத்தமும் இதில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால்  நேபாளத்தின் விசயத்தில் இந்தியாவின் இராஜதந்திரம் பலிக்கவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

Reference:-

  1. The Nature of Development and Regional Sturcture of Nepal: A Marxist Analysis, Baburam Pattaroy 
  2. நேபாளம், அ.மார்க்ஸ்
  3. Nepal objects to India-China trade pact via Lipu-Lekh Pass, Economic times.

 

Article

இந்தியா – சீனா எல்லை மோதலுக்கு காரணங்கள் – அண்ணா.நாகரத்தினம்

இந்திய - சீன எல்லையில் உள்ள கல்வான் பள்ளத்தாக்கில்  இரு நாட்டுப் படையினருக்கும் இடையே ஏற்பட்ட மோதல்களில் 20 இந்திய...
Article

கறுப்புத் தோலின் மீது பதிக்கப்பட்டுள்ள அடிமை முத்திரை அகற்றப்படும் வரை, வெள்ளைத்தோலின் உழைப்பிற்கு விடுதலை கிட்டாது – அண்ணா.நாகரத்தினம்

  இன்றைய அமெரிக்கர்கள் ‘கம்பீரமான’ நாகரிகத்தை உருவாக்கிய ஐரோப்பாவிலிருந்து குடிபெயர்ந்தவர்கள். ஆப்பிரிக்கக் காடுகளிலிருந்து அமெரிக்காவிற்கு அடிமைகளாகக் கொண்டு வரப்பட்டவர்கள் ஆப்பிரிக்கர்கள்....
Article

கொரானாவை விட இனவெறிதான் இவர்களை நாள்தோறும் கொடூரமாகக் கொல்கிறது – அண்ணா.நாகரத்தினம்

  பூர்வகுடிகளான செவ்விந்தியர்களின் கல்லறை மேல்தான் நவீன அமெரிக்கா எழுப்பப்பட்டது என்பது வரலாறு. 16-ம் நூற்றாண்டில் ஆப்பிரிக்கர்கள் அமெரிக்காவுக்கு அடிமைகளாகக்...
Article

இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே போர் மூளுமா.? – அண்ணா.நாகரத்தினம்

  கொரானாவுக்கு எதிரான போர் இன்னும் முடிந்தபாடில்லை.  அதற்குள் எல்லைப்போர் வந்துவிட்டது. கொரானாவினால் ஏற்பட்ட பாதிப்புகள் கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல.  அதனால்...
Article

மோடியின் ‘சுயசார்புக் கொள்கை’ – அண்ணா. நாகரத்தினம்

  பொருட்களை உற்பத்திச் செய்யவும், உற்பத்தியான பொருட்களை விநியோகம் செய்யவும் அனைத்து நாடுகளும் உலகச் சந்தையை நம்பி இருக்கின்றன. அனைத்து...
Article

 நான்காம் தொழிற்புரட்சியின் பல்வேறு பரிமாணங்கள்- அண்ணா.நாகரத்தினம்

  தொழில்புரட்சி என்பது விவசாயத்தை அடிப்படையாக கொண்ட உற்பத்தியிலிருந்து, இயந்திரத்தை அடிப்படையாக  கொண்ட உற்பத்தி முறைக்கு மாறியதைக் குறிக்கிறது. தொழில்புரட்சிகளில்...
Article

முதலாளித்துவம் உற்பத்திச் செய்வது உணவையல்ல, லாபத்தை மட்டுமே – அண்ணா. நாகரத்தினம்

  ‘பசி என்றால் பசி. ஆனால் கத்தியாலும் முட்கரண்டியாலும் சமைத்த இறைச்சியை சாப்பிட்டு திருப்தி அடையும் பசியானது, கைகள், நகங்கள்...
Article

சீன டிஜிட்டல் நாணயம் ஏன் புழக்கத்திற்கு விடப்பட்டது..? – அண்ணா.நாகரத்தினம்

  கொரானாவுக்கு எதிராக உலக நாடுகள் இன்னமும் போராடிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில், சீனா அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தின் மீது ஒரு  பெரிய...
1 2
Page 1 of 2