Story

சிறுகதை: கீச்.. கீச்.. – சக.முத்துக்கண்ணன்.

Spread the love

 

லர் கோழிக்குஞ்சைப் பாக்கப் பாக்க ஆசையாருக்கும். அதன் பஞ்சு உடல் புருபுருவென காற்றில் அசையும். வட்டமா அட்டப்பெட்டில பாத்தி மாதிரிக் கட்டி உள்ளுக்குள்ள விட்ருப்பாங்க. தெருவுல அதச்சுத்தி கூட்டங்கூடிருக்கும். வாங்கி வளத்தா உயிர் நீடிச்சு இருக்காதுன்னு தெரிஞ்சே வாங்குவோம். உள்ளங்கைல வச்சுப் பாக்குறதும், அதுக்கு குருண போடுறதும், ஃப்ரண்ட்ஸ்ட்ட காட்றதுமாவே இருப்போம்.

‘டேய் என்னோடது செத்ருச்சிடா..’

‘நீ புடிக்கும் போதே தெரியும் டா. உங்குஞ்சாருந்தா அமுக்கிப் புடிப்பியா? போடா..!”

இப்டி ஸ்கூல்ல பேசிட்டு வந்து வீட்ல பாப்பேன். செத்துப் போயிருக்கும். வெளிய சொல்லாம அடுத்தவாரம் வரைக்கும் மெயிண்டன் பண்ணுவேன். அரைநாள் துக்க அனுசரிப்போடு அந்த கலர் கோழிக்குஞ்சு சீசன் ஓய்ந்து விடும்.  அப்படியொரு தடவ வாங்கி வச்சதுல ரெண்டு மட்டும் தப்பி பொழச்சு கறிக்கொளம்பானது. அந்த ரெண்டுமே சேவல். (அப்பதான் ஆம்பளக்கோழி!! – பொம்பளக் கோழி வித்யாசமெல்லாம் ஆராய்ச்சி பண்ணேன்) கொஞ்ச நாள்லயே சாயம் வெளுத்து வெளேர்ன்னு லெக்கான் தன்னைக் காட்டும். அழகாவே இருக்காது.  வெள்ளங்கிறதால எப்போதும் அழுக்கேறிதான் திரியும். ஒரு வெள்ளிக் கெழம சோப்பு தேச்சி பைப் தண்ணில குளிப்பாட்டினோம். மேலு காஞ்சதும் யப்பா.. உடம்பே  வெடச்சு புசுபுசுன்னு அழகு காட்டினது. சனிக்கிழமை, சிவப்புக் கலர்ல சுடுசோத்துல பிசைந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தார் அப்பா.

இப்பல்லாம் சிக்கன் கெட்டது என்கிற விழிப்புணர்வும், தெருவெங்கும் சிக்கன் பக்கோடா விற்கும் தள்ளுவண்டிக் கடைகளும் ஒரு சேர வளர்ந்து வருகின்றன. நான் சிக்கன் சாப்பிடுறதில்லை. அசைவ உணவையே நிறுத்தி பதினாறு வருசமாச்சு. அதற்காக என்னை சைவம்ன்னு நெனச்சிற வேணாம். சிலநேரம் கொளம்பு மட்டும் ஊத்திப்பேன். இப்ப நான் சைவமா? அசைவமா? எனக்கே கொழப்பம்.  சாப்பாட்டுல மட்டுமில்ல பள்ளிக் கூடத்திலயும் இப்படித்தான். நான் செய்றதெல்லாம் சரியா? தப்பா?

Image

ஹையர் செக்கன்டரி பசங்க புஸ்தகங்களை வகுப்பிலேயே வைத்துவிட்டு போய் விடுவதாய் குற்றச்சாட்டு. உரிய பாட ஆசிரியர் அதை அள்ளிக் கொண்டு வந்து தலைமையாசிரியர் அறையில் போட்டு வைத்திருந்தார். காலையில் பஞ்சாயத்து. வரிசை வரிசையாக பசங்க கைகட்டி நிக்கிரானுவ. நாலஞ்சு பொண்ணுகளும். நான் ஹையர் செக்கன்டரி விசயத்தில் தலையிடுறதில்லை. இம்மாதிரி அள்ளிக்கொண்டு போடுவது அவ்வப்போது நடக்கும். ஒரு முறை கீழ்கிளாஸ் பசங்களும் அப்படிச் செய்வதாக தகவல்.  எட்டு வரை எப்போதும் போல சின்ன அதட்டலோடு விட்டேன். பத்தாப்பை அப்படி விட முடியாது. அரசாங்கம் தந்த வேலையைச் செவ்வனே செய்ய வேண்டுமில்லையா? அங்கு தான் தாண்டவம். அஞ்சு பாட ஆசிரியர்களும் நன்கு தொழில் செய்திருந்தனர்.  எந்த பழக்கத்தைத் தான் நாம் நினைத்த மாதிரி கொண்டு வர முடிகிறது? என்னதான் இருந்தாலும் சின்னப்பயலுவ இல்லையா? நாலு அப்படி இருக்கத்தான் செய்யும்.

பன்னெண்டாப்புக்கு பரீட்சை ஆரம்பிச்சிருந்த சமயம் கீழ்கிளாஸ் பசங்களுக்கு மதியம் மட்டுமே பள்ளிக்கூடம். ஒருபயலும் வீட்ல தங்கிறதில்லை. பகலெல்லாம் பையோடு ஊர் சுத்திட்டு உச்சி வெயிலில்  அழுக்கேறி வகுப்புக்கு வருவான்கள். பொதுவாக  வருகைப்பதிவிலும் சுணக்கமிருக்கும். நாங்களும் கொஞ்சம் லூசுல விட்டிருக்கும் காலம்.  அப்போ தான் இது நடந்தது.

‘சார்..சார்..’

வராண்டாவில் நடந்து போகும் போது கூடவே ஒருத்தன் ஒடிவந்தான்.

‘என்னடா’

‘நேத்து சாந்தரம் சார். கேட்டுல கலர் கோழிக்குஞ்சு வித்திச்சு சார்.  பயலுக பூராம் வாங்குனாய்ங்க சார்.’

‘அதெல்லாம் இப்ப விக்கிராங்களா?’

நடந்து கொண்டே பதில் சொல்லிட்டு கடந்துட்டேன். சிக்ஸ்த் பி யில்  மறுபடியும் இந்த பேச்சு.. இவிங்க தான் கரெக்டா போட்டுத் தருவாய்ங்களே..

‘சார் நெரைய பேரு பையிலர்ந்த நோட்டெல்லாம் எடைக்குப் போட்டு குஞ்சு வாங்குனாய்ங்க சார்’

‘ஓ  பேப்பர எடைக்குப் போட்டாலும் தருவாங்களாடா?’

‘ஆமா சார்..’

‘சரி ஸ்கூல் பேக்ல என்ன எடபோடுற அளவுக்கு இருந்திருக்க போது? எழுதி முடிச்ச ரஃப் நோட்டப் போட்டிருப்பாய்ங்களா? இல்ல கிளாஸ் நோட்டவே போட்டாய்ங்களா..?

ம்..

அதெல்லாம் போடுறதுக்கு ஆள் இருக்கான்தான்!

‘சார்..  நம்ம கிளாஸ் மணிகண்டன் கணக்கு புஸ்தகத்தப் போட்டு மஞ்ச கலர் குஞ்சு வாங்குனான் சார்.’

‘என்னடா சொல்ற?’

அவனும் கிட்டத்துலயே சிக்கினான் கையோடு பிடித்தேன்.

‘பேக் எடுத்துட்டு வாடா.. ‘

பார்த்தால், உண்மை தான். காலரைப் பிடித்து அவனைக் கிட்டத்தில் இழுத்தேன்.

‘பெறகெப்டிறா படிப்ப. ஏன்டா இப்டிப் பண்ண..?’

‘சார் சார்.. ..’

‘சொல்றா’

‘நைன்த் ல எங்க அண்ணன் கணக்கு புஸ்தகத்த போட்டுச்சு சார். அதான் சார் நானும் போட்டேன்.’

‘ஓ குடும்பத்தோட கணக்க போட்டுத்தள்ளிட்டிங்களா? இங்க வாடா..’

இழுத்தேன்.

‘சார் சார்..’

‘ஏன்டா, பரிச்சயே வர்ல.. ம்ம்ம்.. ம்ம்..’ காதைப் பிடித்தேன்..

‘சார் சார்..’ கத்தினான்.

‘போ. போய் உக்காரு.

லேய் கார்த்தி, எல்லார் பேக்கையும் செக் பண்ணு’

Image

அந்த வகுப்பில்  மூணு கோழிக் குஞ்சுகள் சிக்கின. மணிகண்டன் கணக்குப் படி நைன்த்தில் போய் பார்த்தால் சிக்கிய வரை 14 குஞ்சுகள். நாலஞ்சு பேர் இன்ட்டர்வல்லோடு அப்டியே விசயந்தெரிந்து ஓடிட்டான்.  ஆசிரியர் அறையில் சில பசங்க முட்டி போட்ருந்தாய்ங்கெ. பாண்டி சார் அடி வெளுத்துட்டாராம். ஒருவன் தேமித்தேமி அழுது கொண்டிருந்தான்.

உள்ளே நுழைந்த ராஜன் சார் கேட்டார்.

‘நீ எந்த புஸ்தகம் ?’

‘சோசியல்’

முதுகில் ஒன்று வைத்தார்.

‘ஆஆஆஆ… அஞ்.ஞ்..’

அவர் பாடம் என்பதால் கை பலமாக செயல்புரிகிறது. பின்னென்ன? அக்கறை இருக்கும் தானே!

டென்த்தைப் பொறுத்தவரை  தமிழய்யா தான் ஒண்ணுஞ் சொல்லலையாம். மத்த எல்லாரும் போட்டு வரஞ்சுட்டாங்களாம். அய்யா  எப்போதும் அப்படித்தான். நல்லவர்.  இருந்தாலும் மத்தியானம் டிபன் பாக்ஸ் கழுவுமிடத்தில் அவரா சொன்னார்:

‘நாலஞ்சு பேர் தமிழ் புஸ்தகத்தையும் போட்ருக்கானுவ சார். நோட்ஸ் இருக்கதால போதும்ன்னு விட்டேன்.’

அவங்கவங்களுக்கு ஒரு கதவு இல்லாமல் இல்லை.

லாஸ்ட் பீரியட் பெல்லடுச்சதும் வராண்டாவில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தேன்.  லஞ்ச் பேக்கை நோண்டிக் கொண்டே வந்த கணக்கு டீச்சரோடு  மூன்று பிள்ளைகள் ஆர்வமாய் அந்த பேக்கைத் தொட்டு தொட்டுப் பேசிக்கொண்டே வந்ததுகள். என்னை நெருங்கினதும் லஞ்ச் பேக்கின் மூடியை நிமிர்த்தி உள்ளே காட்டினார். மூன்று குஞ்சுகள் இருந்தன.

‘வீட்ல பாப்பா விளையாடட்டும்னு சார்’

ஆசிரியர் அறையின் நிலவரம் இந்தம்மாவுக்கு தெரியாது.

பள்ளியில் சில ஆசிரியர்கள் இப்படித்தான்.  பள்ளியில் ஒன்று நடந்து கொண்டிருக்கும் இவர்கள் வேறொரு உலகத்தில் இருப்பார்கள். எந்த வம்புதும்புக்கும் போகாத டைப் என்கிற பேர்; நல்லாசிரியர்கள்! சொல்லப்போனால் நான் விசாரித்த நைன்த் பி க்கு மேஸ்த் டீச்சர் இவங்க தான்.

‘பேப்பர்கட்டு போட்டிங்ளா டீச்சர்? இல்ல காசு கொடுத்தா?’

இல்ல சார் காசுக்குத்தான்.

ரெண்டு இருபது ரூவாயாம். எனக்குன்னு பையன் சொல்லிருப்பான் போல அவரு மூணு கொடுத்து விட்ருக்காரு.’

‘சரித்தேன்.’

‘இன்னிக்கு நைன்த்க்கு போலயா டீச்சர்’.

‘பிரீயட் இல்ல சார்.’

விசயத்தை சொன்னேன்.

அய்யோவென வாயைப் பிளந்து கொண்டார். எனக்கப்பறம் எந்த சாரிடமும்  லஞ்ச் பேக்கைக் காட்டி இருக்க மாட்டாரென நினைக்கிறேன்.

அன்னிக்கு நானும்  பீட்டி சாரும் வெளியில் வந்தப்பவே அந்த யாவாரி கிட்டத்தட்ட ஓடும் நிலையில் சைக்கிளைத் தள்ளிக் கொண்டு போனார்.

அப்படியே போய்விடவும் இல்லை. அந்தாண்ட முக்கில் வைத்து யாவாரம் நடந்திருக்கிறது. அப்றமேல் அந்தாளைக் காணவில்லை. அடுத்த ஸ்கூல் சோலியை முடிக்க போயிருப்பார்.

விசாரித்ததில் புத்தூர்காரர் எனத் தெரியவந்து, வெவரமான ஒரு ஆளிடம் சொல்லி, இருக்கிற வரையில் பத்தாம் வகுப்பு புஸ்தகங்களை மட்டுமாவது திருப்பி வாங்க முடிந்தது. நாலஞ்சு நாலுக்கப்பறம் அவர் வீட்டுக்கே போய் பசங்க வாங்கி வந்தனர். காசுக்குத்தான்.

கலர்குஞ்சு யாவாரத்தை இந்தமாதிரி சைக்கிளில் வைத்து  எங்கள் பகுதியில் பார்த்ததில்லை. தரையில் தான் கடைவிரித்திருப்பார்கள்.

இங்கு தட்டையான கூடைகளை அடுக்கடுக்காக கேரியரில் வைத்து கட்டிக்கொண்டு வருகிறார்கள். சொல்லப்போனால் இந்த யாவாரமே அருகிப் போன ஒன்றாக நினைத்திருந்தேன்.  இந்த காலத்திலும் குழந்தைகள் விளையாட கோழிக்குஞ்சுகள் தேவைப்படுகின்றன.  கலர் தான்  ஈர்த்து விடுகிறது. ஞாயமாய் இதை கோழிக்குஞ்சென்றே சொல்லக் கூடாது. இப்படி கொண்டு வருவதெல்லாம் சேவக் குஞ்சுகதான். பண்ணையில் பெட்டைக்குத்தான் கறியானாலும், முட்டையானாலும் கெராக்கி. சேவல் இப்படி கலரடிச்சு விக்க மட்டுந்தான்.  நூற்றில் ஒண்ணுரெண்டு தப்பி அதில் கோழியாகவும் இருக்கும்.

Image

இதையெல்லாம் சம்பவத்தன்னக்கி நைட் ரூமுக்கு வந்ததும் சாவகாசமாக முருகேசிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்.

முருகேசு பக்கத்து வீட்டுப்பையன். என்ட்டத்தான் ஆறாவது படிக்கிறான்.

ரூமை திறந்ததும் ‘சார்.. சார்’ என கூடவே நுழைந்து கொண்டான்.  கை ரெண்டிலும் கோழிக்குஞ்சுகள்.

‘டயடா இருக்குடா பெறகு வாடா’

சொன்னாக் கேட்க மாட்டான். இங்கயே தான் கிடப்பான். கை, கால், முகம் கழுவிட்டு வரும் வரை அந்த ரெண்டு குஞ்சும் ‘கீச் கீச்’ சென கத்திக் கொண்டே இருந்தன. அடக்கமான ரூம் என்பதால் சத்தம் கூர்மையாய் காதில் விழுந்தது. அவன் இன்னிக்குப் போக மாட்டான்.  இந்த கோழிகுஞ்சை என்னிடம் காட்டனும்; விளையாடனும். ஸ்கூல்லதான் வாத்தியார். ரூம்க்கு வந்திட்டா ஃப்ரண்டுதான். அதிலும் முருகேசு பெஸ்ட் ஃப்ரண்ட்.  வந்து கட்டிலில் சாய்ந்ததும் நெஞ்சில் மஞ்சள் கலர் குஞ்சை  வைத்தான். அது நிற்கும் போதே பனியனைக் கவ்விக் கொண்டது.  அங்கிட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்த நீலக்குஞ்சை விரட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

‘ஏன்டா ஸ்கூல்ல பயக புஸ்தகத்த போட்டதா அடிவாங்குனாய்ங்க நீ யெப்டி?’

அவசரமாய் அவன் முகம் மாறுகிறது.

‘சார்.. சத்தியமா நான் காசு கொடுத்து வாங்குனே சார்.’

தலையில் கை வைத்து கண்களைத் திரட்டி நிரூபிக்கிறான்.

‘டேய்ய்..’

‘வாங்க சார். எங்கம்மாட்டக் கூட கேளுங்க’

ஒரு கையைப் பிடித்து இழுக்கிறான்.

‘சரி விடுறா கோழிக் குஞ்சு நசுங்கிட போது.’ இடது கையில் கோழிக்குஞ்சை பிடிக்கையில் அதன் உடல் வெதுவெதுப்பை உணர்ந்தேன். பைய்ய வலது உள்ளங்கையில் நிற்க வைத்து முகத்துக்கருகே கொண்டு வந்தேன். றெக்கையை மேலே தூக்கியசைத்து ‘கீச் கீச்’ என்றது. ஃபேன் காற்றில் புருபுருவென அதன் பஞ்சு ரோமங்கள் அசைய, பார்க்க அழகாக இருந்தது.

‘செமயாருக்குல்ல சார்’

‘ஆமா’

அதன் உடல் வெதுவெதுப்பு  என்னைப் பால்யத்துக்கு கொண்டு போயிருந்தது.

எங்கம்மாச்சி,  வீட்டில் நாட்டுக்கோழி வளக்கும். அதன் குஞ்சுகள் கண்டமேனிக்கு வீடு, தெருவென திரியும். சாந்தரமானால் சரியா பஞ்சாரத்துக்கு வந்துரும்.  கயித்துக் கட்டிலில் படுத்திருக்கும் அம்மாச்சி மேல ஏறி நடந்து, கட்டில் காலில் தாவி கீழே போகும். ஒருமுறை அம்மாச்சி வெத்தலை மென்னுட்டு இருந்தது. நானும் கட்டிலில் உக்காந்திருந்தேன். கீழே பெரியகோழி நடந்தால் கால் ரெண்டையும் மேலே தூக்கிக்குவேன். ‘எலெ பயப்டாதடா’ என சொல்லிக் கொண்டே ஒரு குஞ்சை விருட்டென கையில் பிடித்தது. உள்ளங்கையில் நிற்க வைத்துக் கொண்டு வாயைத் திறந்து  ஈ யென காட்டி பக்கத்தில் அதை கொண்டு வந்ததும் டொக் டொக்கென வெத்தலைச் சாந்தை கொத்தி தின்றது. முதல் முதலில் பார்க்கும் போது  ஆச்சர்யமாய் இருந்தது. அடுத்தடுத்து கேட்க ஆரம்பிச்சிட்டேன். அப்றம் என் லச்சை பொறுக்காமல் அப்படி செய்து காட்டும். அம்மாச்சி இல்லாத நேரத்தில் ஒருநா பெரியகோழி அந்த பக்கம் மேயப் போன நேரம் பாத்து ஒரு குஞ்சைக் கையில் பிடிச்சு தூக்கினேன். அது வீச் வீச் சென கத்தியது. மெல்ல உள்ளங்கையில் நிற்க வைத்து வாய்க் கிட்ட கொண்டு போய் ஈ யென காட்டினேன். வாயில் சிமிக்கிக் கொண்டிருந்த சீரக மிட்டாயை பற்களுக்கு இடையே தெள்ளி அது கொத்தி எடுக்கட்டுமென காட்டினேன். கிட்டக் கொண்டு வந்ததும் அது நொட் என எளிறில் ஒரு போடு போட்டது அப்படியே குஞ்சைத் தூக்கியெறிஞ்சிட்டு வாயப் பொத்திக்கிட்டு ஓடிவந்தவன்தான். வலி பொறுக்கவில்லை. வாயைப் பொத்தி அப்படி செய்து காட்டியதும் முருகேசுக்கு சிரிப்புத் தாங்கலை. விழுந்து விழுந்து சிரிக்கிறான். அவன் கொட்ட பல்லுக்கும் இள்ளிக் கண்ணுக்கும் சிரிக்கும் போது அவ்வளவு அழகா இருந்தான். அப்பறம் சமைக்கப் போயிட்டேன். குஞ்சுகளை அங்கும் இங்கும் அலையவிட்டு ஓடி ஓடி அதோடு விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். வீடு பூராம் கீச் கீச்…

‘சார் எந்தம்பி இந்த நீலக்குஞ்சுக்கு சோறு போட்டான் சார். இதுவுன் தின்னது. நீங்க தான சார் சொன்னீங்க மண்ட வீங்கிச் செத்துப் போகும்னு’

‘ஆமான்டா எங்கம்மாச்சி அப்டிச்சொல்லும். வீட்ல கம்பு, கேப்ப இருந்தா போடுறா’

சொல்லிக் கொண்டே அந்த நீலக்குஞ்சை பிடித்து புறங்கையில் நிற்க வைத்தேன். அது மெல்ல நடந்தது. நடக்க நடக்க வாகாக கையைத் திருப்பிக் கொண்டே இருந்தேன். அவனும் அடுத்து அப்படி செய்றேன் சார் என்றான். அவன் எடுப்பதற்குள் என் கையில் புருக் என ஆய் இருந்து விட்டது. அய்யோ!!…. அவனுக்கு சிரிப்ப அடக்க முடியலை. ‘சரி சரி போதும் டா..’ பேப்பரை கிழித்து துடைத்தேன். கண்ணுல தண்ணி வர்ற வரைக்குமாடா சிரிக்கிறது?. எம்மேல பேண்டதுல உனக்கு அம்புட்டுச் சந்தோசம்.. மறுபடியும் சிரிக்கிறான். நாளைக்கு பூரா பயலுகிட்டையும் சொல்வான்.

‘எலே அது ஆய் மட்டுமில்ல டா.  ஒரு மருந்து. குண்டில செலந்தி வந்தா.. ( குண்டி – உச்சரித்ததும் சிரிக்கிறான். )

‘ம்..ம்ம்.. போதும்டா முழுசாக் கேளு. அந்த எடத்துல பொக்கலம்(கொப்புளம்) வந்தா கோழிப் பிய்யத் தாண்டா தடவி விடுவாங்க. நெசமாவே சரியாயிருக்கு’

அவனுக்கு இதெல்லாமே ஜோக்தான். இப்ப யோசித்து பார்க்கையில் அவன் சிரிக்கட்டும்ன்னு தான் நானும் அப்படி பேசினேன் என தோணுகிறது. அவன் வீட்டுக்குப் போனப்பறமும் கீச் கீச் என சன்னமாக  கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது.

மறுநாள் பள்ளிக்கூடத்தில் ஹெச்சம் ரூம் முன்னாடி டென்த் பசங்க ஏழெட்டுப்பேர் முட்டி போட்டிருந்தாய்ங்க.

நான் ட்ரெஸரி வரை போயிட்டு நாலாம் பீரியடுக்குத்தான் உள்ளே வந்தேன். இப்ப நையன்த் போகனும். நுழைந்ததும் லீடர் ஒரு லிஸ்ட்டை கொண்டு வந்து நீட்டினான். இது எடைக்கு புஸ்தகம், நோட் போட்டவங்க லிஸ்ட். பத்தொன்பது பெயர்கள் இருந்தன. மடித்து பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொண்டேன்.  உக்கார்ற இரும்பு பெஞ்ச் துருப்பிடித்திருக்கும் பழைய நியூஸ் பேப்பரை செல்பில்  வைத்திருப்பேன். ஒருவன் எடுத்து வந்து தந்தான். முன்னால கிடக்குற டெஸ்க்கும் அப்படித்தான் புல் கை சர்ட் போட்டிருந்தால் கைபூராம் சிவீர்னு துரு ஒட்டிக்கும் அதனால அதுக்கும் ஒரு நியூஸ் பேப்பர் விரித்து வைத்து உக்கார்ந்தேன். பாடம் நடத்துற போது இப்படி உக்கார்றது இல்லை. அநேகமாக அவர்கள் இந்நேரம் சந்தோசப்பட்டிருக்கணும். அவர்கள் முகத்தில் சுரத்தே இல்லை. சைன்ஸ் புக்கை விரித்து வைத்து அசையாமல் உக்கார்ந்திருந்தனர். ஆர்த்தியை எழுப்பி விசாரித்தேன். கடந்த மூணு பீரியடும் வந்தவர்கள் போட்டு சாத்தியிருக்கிறார்கள். எதிர்பார்த்தது தான். டென்த்பயலுவ கிளாஸ்ல வச்சிட்டுப் போன புக்கையும் எடுத்துக் கொண்டு போய் எடைக்குப் போட்டா விடுவாங்களா?

அவனுகளுக்கும் கிளிப்பிள்ளக்குச் சொன்னாப்ல சொல்லிப்பாத்தாலும் திருந்த மாட்ரானுவ.

‘அத எப்டிறா பூட்டுன கிளாஸ்க்குள்ள போய் எடுத்த?’ தினேஸ் தானாக எழுந்து கையைகட்டி நின்னான். அவனுக்கு பேச்சு வரலை. அழுவதற்கான ஏற்பாட்டில் இருந்தான். ராஜா எழுந்து விளக்கினான். ‘சார்.. அதெல்லாம் ஈசியாப் போயிரலாம் சார்… ஜன்னல் வழியா நுழஞ்சி. அதுல ஒரு கம்பி இருக்காதுசார்..’

‘சரி உக்காருங்கடா..

ம்….

இன்னிக்கு பாடம் வேணாம். எல்லாம் புக்க மூடு!. லாஸ்ட் பெஞ்ச் எந்திரிச்சு முன்னால வா!.. (சின்ன சலசலப்பு)

நல்லா கிட்டத்தில் வந்து உக்கார்ந்து கொண்டார்கள்.

‘நாங்க படிக்கும் போதும் புஸ்தகத்த எடைக்கு போடுவோம். அப்பல்லாம் புக் ஸ்கூல்ல ஓசியா தர மாட்டாங்க. காசுக்கு தான் வாங்கனும். அதனால பாதி ரேட்டுக்கு வித்திருவோம். அதுலயும் இந்த நோட்ஸ்ச முக்கா ரேட்டுக்கு விப்போம். இதுல  நல்லா படிக்கிற பசங்க நோட்ஸ்க்கு கெராக்கி இருக்கும். ஏற்கனவே பாதி வெலைக்கி வாங்கி ரொம்ப கிழிஞ்ச புஸ்தகத்தையும்,  எழுதுன நோட்டுகளயும் தான் கொண்டு போயி பொறிகல்ல கடைல எடைக்குப் போட்டு அந்த காசுக்கு வாங்கித் திம்போம்’. என பேசிக் கொண்டே போனேன். முந்தைய நாள் முருகேசிடம் பேசியதெல்லாம் கொஞ்ச கொஞ்சமா கொட்டியாச்சு. வாயில் கோழிக்குஞ்சிடம் கொத்துவாங்கிய போது யப்பா கிளாஸ்ல எம்புட்டுச் சிரிப்பு. பொக்கலத்துக்கு மருந்து வரைக்கும் சிரிச்சி விழுந்ததுக. எல்லார் கண்ணிலும் இன்பத்தின் தடம். செத்த வகுப்பறை மெல்ல உயிர்பிடித்திருந்தது. முழுசாய் வெளியில் வந்து விட்டிருந்தனர்.

மகா எழுந்தாள்.

‘நீங்க புத்தகத்த மூடச் சொன்னதும்தான் சார் எனக்கு உசிரே வந்திச்சு…’ என்றதும் வகுப்பில் ஆமோதிக்கும் சிரிப்பு. பெல்லடித்ததும் வெளியேறினேன். கிளாஸ் ஒர்க் கேட்டார்கள்.

‘ஒரு கோழிக்குஞ்சு வரஞ்சு கலரடிச்சு கொண்டாங்க’

கோரஸ்ஸாக

‘தேங்ங்ங்க்க்.. யூ.. சார்..’

அஞ்சாம் பீரியடு டென்த். அங்கு போய் இப்படி நடந்து கொள்ள முடியாது.

ஒரு மாதத்திற்கு பிறகு,

ஆசிரியர் அறையில் உக்கார்ந்து ரிசல்ட் எழுதிக் கொண்டிருந்தேன். ஏஹெச்சம் வேகவேகமா வந்தார்.

‘சார் லேப்புக்கு ஒரு நிமிசம் வாங்க.’

கூட்டிப்போனார்.

படிக்கட்டுக்குப் பக்கத்தில் மினி டோர் வண்டி  நின்றிருந்தது. சட்டை போடாத ஒருத்தர் லேப்பிலிருந்து ஒவ்வொரு மூடையாய் தூக்கி வந்து வண்டியில் ஏத்தினார். மேல் மாடியில் உள்ரூமில் பிராட்டிக்கல் நோட் அடுக்கி வைத்திருக்கும் இடத்திற்கு கூட்டிப் போனார்.

‘சார் இதுல அட்டையெல்லாம் எடுக்க மாட்டாங்களாம். 800 நோட்டு இருக்கு பூராத்துக்கும் அட்டையக் கிழிக்கனும். கிரவுண்ட்ல இருக்க உங்க பசங்கள வச்சி கிழிச்சு கொடுத்தீங்கன்னா ஒரே விசைல போட்ரலாம்’

‘சரிங்சார்..’

நைன்த் ராசாவையும், மதனையும் கூட்டி வந்தேன். அரைமணி நேரத்தில் கிழித்து முடித்திருந்தனர். ‘யம்மாவேகம். எழுதறப்ப இல்லாத வேகம். கிழிக்கங்காட்டி வந்திருது’ ன்னார் ஏஹெச்சம். ராசா சிரித்துக் கொண்டான். அவனும் கூடவே வண்டியில் தொற்றிக்கொண்டான்.

என்னையும் தான் பைக்கில் உக்காரச் சொல்லிக் கூட்டிப் போனார். முண்டாப் பனியன் போட்ட பெரியவர் மூடைகளை ஒவ்வொன்றாய் மெல்ல இறக்கினார். டெஸ்ட், காப்பரிச்சை, அரப்பரிச்சை, மிட்டெர்ம், ரிவிசன் என மொத்தம் 12 மூடைகள். அந்த கடையில் டிஜிட்டல் மெஷின் இல்லை. செவப்பாக கம்பம் வைத்திருக்கும் பழைய எந்திரம். முதல் மூட்டையை எடைத்தட்டு இருந்த இடத்திற்கு உயர்த்த முடியவில்லை. பெரியவரோடு நானும் ஒருகை புடிக்க, ராசாவும் அந்தபக்கம் பிடித்தான். தூக்கி வைத்ததுமே எந்திரத்தில்கீச்.. கீச்..’ என சத்தம் வந்தது.

-சக.முத்துக்கண்ணன்.

4 Comments

  1. அருமை தோழா..
    தொடர்ந்து எழுதுங்கள். கல்வி குறித்த மிக நுட்பமான கதை.
    படித்து முடித்தவுடன் கிழித்து விடவும் என்கிற வகையான கதையல்ல இது.
    வாழ்த்துகள் தொடருங்கள்.

  2. அற்புதமான சிறுகதை.. பல நினைவுகளை கிளறி விடுகிறது.. வாசிக்கும் போது கோழிக் குஞ்சுகள் உள்ளங்கைகளில் விளையாடுகின்றன.. கீச்.. கீச்.. காது கூசுது.. பிள்ளைகளை போட்டு வெளுத்தவர்களே மொத்தம் மொத்தமாக வெலைக்கும் போடுவது உறுத்தல்.. அங்கும் கேட்கிற கீச்.கீச்.. நூறு கேள்விகளுக்கு சமம்…
    வாழ்த்துகள் முத்துக்கண்ணன்..

  3. அருமையான பதிவு… தங்களது கீச்..கீச் சிறுகதை எனது கடந்த கால மகிழ்ச்சியான நினைவுகளை தட்டிச்சென்றது… சிறு வயதில் நான் வாங்கிய 8 கோழி குஞ்சில், மிஞ்சியது 1 தான்… அதன் முதிர்ந்த காலம்வரை வளர்த்த நினைவு, உங்கள் கீச்.,கீச்…..

  4. அருமை சார்.
    கதையை படிக்கும் போது கோழிக்குஞ்சு உள்ளங்கைக்குள் இருக்கும் மென்மையான ஸ்பரிசத்தை உணர முடிந்தது.

Leave a Response

Top Reviews

Video Widget

gallery